We hadden er enorm veel zin in, de groep die overgebleven was van de “Amerika gangers”, zij was niet zo groot meer. Om allerlei redenen was de groep ingekort tot 4 man. In alfabetische volgorde Frits Tolner, Hans de Melker, Jack Henstra, Max Dekker, die samen van Schiphol vertrokken. Jaap Blaakmeer en Hans van der Velde waren met hun respectievelijke vrouwen Annemieke en Wiep al vooruit gevlogen. Jaap naar zijn eigen camper in Vancouver en Hans naar zijn gehuurde camper in San Fransisco. Ton Dijkhuis, de zwager van Jaap was met hem meegevlogen, totaal was de groep dus 9 man groot. Alleen Wiep heb ik niet zien vissen, zij zorgde echter voor des te meer gezelligheid. In mijn belevenis was het een vrij hechte groep met veel gezelligheid, samen vissen en samen rond het kampvuur, bij de campers van Jaap en Hans. De rest zat in een motel voor het RV (recreational vihical) Camp.

Trinity River

Frits, Hans en Jack zijn toen vooruitgereden naar de “Trinity” River. Naar het plaatsje Leweston en alhoewel de zalmen over de lijnen sprongen werd er niets gevangen, jammer eigenlijk.
Ook toen de volgende dag de rest aankwam werd er niets gevangen. We hebben daar de zalm vistrappen bekeken en gezien, dat er echt duizenden vissen in het water lagen en omhoog gingen. Zij gingen de vistrappen omhoog naar de “Hatschery” = viskwekerij. Om daar te worden afgestreken, om te zorgen voor nageslacht en daarna te sterven, zoals het ook in de natuur gaat.

Sacramento River

Daarna zijn we naar Dunsmere gereden om daar upper Sacramento River te bevissen. Het gebied werd steeds mooier, de rivier steeds woester maar ook moeilijker te bereiken en ook moeilijker te bevissen. Steeds de locals vragen waar we moesten zijn en met wat voor vliegen we moesten gaan vissen. In de plaatselijk hamburger barn, waar de “Barn Buster” een boven voortreffelijke en grote hamburger was, werkte ook de vrouw van een “splitcane vlieghengel bouwer”, hij had ook een “Flyshop”. Alhoewel we zijn werk nooit gezien hebben de shop was “closed”, gaf zij nog aanwijzingen waar ze samen met haar man ging vissen.
Daar aangekomen kwamen we nog een zgn. gids tegen, die net met een klant terug kwam van de rivier. Ik heb toen even gekeken naar zijn laatste nog aan zijn hengel klevende vlieg gekeken, in mijn doos gezocht en iets gepakt wat er op leek.
Hij, de plaatselijk bekende gids, vertelde dat na de “riddles” after the first rock, thats where they are. Dus na de stroomversnelling achter de eerste steen, daar zitten ze. En ja hoor 3 runs en eentje geland was voorwaar geen slecht resultaat. Volgens Frits was de vlieg die ik er aan had een “sedge”. Oké het zal, zo’n ervaren man weet dat en ik besef dat ik nog veel moet leren.

We hebben die avond “Fishermans Worf” nog wat beter bekeken en natuurlijk “Pier 39” met zijn sinds 1989 beroemde zeeleeuwen ( zitten daar sinds die aardbeving) en hebben daar in een restaurant voortreffelijk vis gegeten. Hebben daar nog wat cadeautjes gekocht voor thuis of voor ons zelf. We wilden ’s avonds naar de bar van ons eerste hotel, dat was naast het onze, maar het was daar erg stil. In ons eigen hotel, was volgens Frits een bar met veel meer lawaai en mooie wiev’n. We vonden met elkaar een plekje aan de bar. En na een paar biertjes vroeg Ton aan mij, heb je al een “long Island Ice tea” gehad. Ik wist niet eens wat het was bekende ik, dit was ongelofelijk volgens Ton. Die moest een ieder die in Amerika kwam, toch eens geproefd hebben. Oké, laat maar komen, het was toch zo’n onschuldig drankje, en het dronk ook weg als Ice tea, alleen dat “Long Island” wat die Taaise dames (want dat waren die mooie Wiev’n) er bij in deden, of dat wel zo goed was? Oh, iedereen wilde dat wel proberen. De volgende morgen had ook een ieder wat moeite uit bed te komen. We hebben een geweldige vakantie gehad, erg gezellig, veel lol, gevist op de mooiste plekken die je maar kan bedenken, ik wil een ieder nog bedanken voor de geweldige kameraadschap, super!

Alleen die zalmen hè!